Balçiçek

Yemyeşil bir ormanın en sessiz köşesinde küçük bir papatya açmıştır. Sarı tomurcuklu, bembeyaz bir çiçektir. Her yıl ormanın başka bir köşesinde açar ve hep yalnızdır. Bu yıl dere kenarında açmıştır. Bir sabah esen rüzgârı çok güzel bulur. Rüzgâr da ona teşekkür eder. Papatya ilk kez kendi sesinden başkasını işitir ve çok sevinir. Rüzgârın fırtına, bora, meltem gibi birçok adı vardır. Papatyanın ise hiç adı yoktur. Rüzgâr bir yerde duramadığı için hemen uzaklaşır. Papatya yine yalnız kalır. Çimenler, bitkiler ve ağaçlar onunla konuşmaz, çünkü sesini duyamazlar.

Bir gün toprak gürültüyle titrer. Papatya çok korkar. Yanında kökleri olmayan tuhaf bir canlı belirir. Bu, küçük Burcu ve annesidir. Burcu papatyayı koparmak ister ama annesi izin vermez. Çiçeklerin doğanın süsü olduğunu ve koparılmaması gerektiğini söyler. Burcu parmağıyla papatyayı okşar ve ona papatya adını söyler. Papatya sonunda adını öğrenir. Burcu gidince papatya üzülür. Rüzgâr, Burcu'nun onu çok sevdiği için ağladığını söyler. Papatya böylece sevginin ne olduğunu da öğrenir.

Akşam olunca üzgün bir bal arısı olan Vızarı gelir. Eşek arıları kovanın tüm balını yemiştir. Bal yapabilecekleri çiçekler yakında solacaktır. Çiçekler solmadan yeniden bal yapılmazsa arıların sonu gelecektir. Çözüm, kokulu çiçek tohumlarıdır. Eşek arıları bu kokudan kaçar. Papatyanın tohumları yeni olgunlaşmıştır. Papatya, işe yaramak ve yararlı olmak istediği için kovana gitmeyi kabul eder. Başka çiçekler bunu kabul etmemiştir. Ertesi sabah arılar onu kovana götürür. Papatya tohumlarını kovanın içine ve çevresine saçar. Eşek arıları kokuyu alınca öfkeyle ormanı terk eder.

Arılar teşekkür eder ve papatyaya "Balçiçek" adını verir. Papatya hızla solmaya başlar. Tam o sırada Burcu onun sesini duyar ve onu yerden alır. Annesi şaşırır ama Burcu çiçeği hemen tanımıştır. Burcu küçük bir saksıya toprak doldurur, çiçeği dikip sular. Balçiçek, Burcu'yla birlikte eve gider. Orada mutlu yaşar, şiirler yazar ve rüzgârla arkadaşlığını sürdürür.

Kitap bize doğayı sevmeyi ve korumayı öğretir. Çiçekleri koparmamalıyız. Yardım etmek, başkalarına yararlı olmak insanı mutlu eder. İyilik asla boşa gitmez. Sevgi ve dostluk, yalnızlığı yener.