Sandıktan Çıkan Oyun

Tuna hafta sonu çok sıkılmıştır. Sabahtan beri yağmur yağmaktadır ve dışarı çıkamaz. Köpeği Amigo da birkaç gündür çiftliktedir. Tuna kamyonlarla ya da oyuncak atlarla oynamayı düşünür ama hiçbiri canını çekmez.

Tam o sırada babasının kahvaltıda söylediği söz aklına gelir. Babası tavan arasını düzenlemek istemiş ve "Kim bilir neler vardır orada?" demiştir. Tuna hemen mutfağa, annesinin yanına gider. Annesi yemek yapmaktadır. Tuna tavan arasına çıkmak için izin ister. Annesi önce düşer, canı yanar diye endişelenir. Tuna ısrar edince annesi de onunla gelmeye karar verir. Birlikte merdiveni alıp tavan arasına çıkarlar.

Tavan arası kutularla ve üzeri örtülmüş eşyalarla doludur. Tuna orayı çok gizemli bulur ve her yeri karıştırmak ister. Annesi onu uyarır ve izinsiz hiçbir şeye dokunmamasını söyler. Tuna bir kutuya bakmak için izin alır. Kutuda fotoğraflar vardır. Fotoğraflar annesi Duygu Hanım'ın çocukluğuna aittir. Bazıları siyah beyaz, bazıları renklidir.

Tuna fotoğraflara bakarak bir oyun bulur. Fotoğrafları dikkatle inceleyip annesinin çocukluğu hakkında tahmin yürütecektir. Oyunun adını "Çocukken Nasılsın?" koyarlar. Annesi eski bir gazoz şişesini mikrofon yapar ve radyo spikeri olur. Tuna da fotoğraf inceleyicisi olur. İlk fotoğrafta Duygu çiçekli beyaz bir elbise giymiştir ve önünde mavi bir plastik kamyon vardır. Tuna fotoğrafın bir çilek tarlasında çekildiğini ve dayısının orada olduğunu doğru bilir. Annesi çok şaşırır. Tuna'nın Amigo ile oynadığı dedektiflik oyunları işe yaramıştır.

Sonra babasının çocukluk fotoğraflarına bakarlar. Bir fotoğrafta babası ve arkadaşı çivili bir tahtanın başında oynamaktadır. Annesi kırmızı kutuyu açar ve çivili tahtayı bulurlar. Tahta hiç paslanmamıştır. Akşam babası eve gelir. Tuna kapıda "Çivili tahta baba!" diye bağırır. Babası tahtayı görünce eski günleri hatırlar ve oyunu anlatır. Oyun madeni parayla oynanır. Parmakla paraya vurulur ve topu karşı kaleye yaklaştırmak için üç hak verilir.

Tuna ve babası saatlerce oynarlar. Maçı 4-2 babası kazanır ama Tuna hiç üzülmez. Bu hikâye bize eski oyunlarla da çok güzel vakit geçirilebileceğini, televizyon ve bilgisayar olmadan da eğlenilebileceğini gösterir.