Fenerden Gelen Işık

Kış gelmiş, her yer bembeyaz karla kaplanmıştı. Yollar, çatılar, bahçeler ve parklar kar altındaydı. Bu duruma en çok haski köpeği Amigo sevinmişti. Amigo her sabah gün doğmadan uyanır, iglosundan çıkıp karların arasında dolaşırdı. Haskiler yalnızlığı pek sevmez ama Amigo kimseyi rahatsız etmek istemediği için en yakın arkadaşı Tuna'yı bu erken saatte uyandırmazdı.

Tuna çok zekice bir çözüm bulmuştu. Amigo'nun iglosuna bir ip bağlamış, ipi kendi odasına kadar çekmişti. İpin ucunda küçük bir çan vardı. Amigo ipi ağzıyla çekince çan çalar, Tuna da arkadaşının kendisini çağırdığını anlardı.

Bir sabah Amigo parka giderken uzaktan gelen bir ışık gördü. Meraklanıp ışığa doğru yürüdü. Işığın yanında kediler toplanmıştı. Elinde fener tutan yaşlı bir kadın, kedilerle konuşuyor ve onlara yemek veriyordu. Kadın, soğuk kış günlerinde sokak kedilerinin yiyecek bulamadığını, bu yüzden onları doyurmak için sabahın erken saatinde kalktığını söylüyordu. Amigo onları rahatsız etmedi ama gördükleri onu çok etkilemişti.

Ertesi sabah Amigo, Tuna'yı çanla uyandırdı. Saat daha beşti. Tuna giyinip dışarı çıktı ve Amigo'nun peşinden yürüdü. Fenere yaklaştıklarında yaşlı kadını gördüler. Tuna, gizlice izlenmenin kadını rahatsız edebileceğini düşünüp geri dönmek istedi. Tam o sırada kuru bir dal çıttt diye kırıldı. Yaşlı kadın onları fark etti ve sevgiyle yanına çağırdı. Adı Adile'ydi, mahallenin çocukları ona Adile teyze derdi. Adile teyze, sokak hayvanlarının özellikle kışın çaresiz kaldığını anlattı. İnsanlar aynı sokağı paylaştıkları hayvanları bazen fark etmiyordu. Ona göre Dünya sadece insanlara ait değildi ve etrafımızda olup biteni fark etmeliydik.

Tuna eve dönünce kahvaltıda annesine ve babasına her şeyi anlattı. Annesi Duygu Hanım ile babası Cemil Bey çok etkilendi. O gün bütün komşularla konuşup bir karar aldılar. Ertesi sabah saat beşte tüm mahalle, ellerinde yiyeceklerle Tunaların evinin önünde buluştu. Hep birlikte Adile teyzeyi ziyarete gittiler. Adile teyzenin küçük, eski püskü bir evde yaşadığını görünce çok üzüldüler. Onun da yardıma ihtiyacı vardı.

Kapı açıldığında Adile teyze karşısında bütün mahalleyi gördü. Herkesin elinde kedi maması ve yiyecek vardı. Neler olduğunu anlayınca gözyaşlarını tutamadı ve hüngür hüngür ağladı. Duygu Hanım, Tuna'ya dayanışma fırsatı verdiği için teşekkür etti.

O günden sonra mahalleli kış boyunca birbirine yardım etti. Adile teyze ve kediler hiç zorluk çekmedi. Amigo ile Tuna da bazı sabahlar Adile teyzeye eşlik etti. Bu hikaye bize, çevremizdekileri fark etmenin, hayvanlara ve yaşlılara yardım etmenin ve birlik olmanın çok güzel olduğunu öğretiyor.