Boncuk

Boncuk, küçük bir köpek yavrusuyken Arif'in yanına gelmiş. Zamanla hızla büyümüş ve oyun oynamayı çok sevmeye başlamış. Kendisine her gün bakmaya gelen çocukları görünce sevinirmiş, onlarla neşeyle oynarmış.

Arif'in en yakın arkadaşı Şakir'miş. Bir sabah Şakir, Boncuk'a renkli ve parlak bir top hediye getirmiş. Arif, topun boşa gideceğini, Boncuk'un biraz oynayıp sonra bir yere atacağını söylemiş. Ama Şakir yine de topu Boncuk'a vermiş. Boncuk topu görünce çok sevinmiş, özgürlüğüne kavuşmuş gibi bir o yana bir bu yana koşmuş.

Şakir, Arif'in küçüklüğünden beri en iyi arkadaşıymış. Fakat Şakir, Arif'in Boncuk'a bazen sert davranmasına üzülürmüş. Ona sık sık "Boncuğa böyle davranma, onun da canı var" dermiş ama Arif bu sözleri pek dinlemezmiş.

Bir gün Arif, Şakir ve Boncuk parkta top oynarken Boncuk topu ağzına alıp aniden farklı bir yöne doğru koşmaya başlamış. Arif çok kızmış, arkasından bağırarak geri gelmesini istemiş. Boncuk dinlememiş. Arif sesini daha da yükseltince Şakir, "Onu korkutacaksın, biraz sakin ol" demiş. Ama Arif dinlememiş, Boncuk geri geldiğinde ona çok bağırmış.

Şakir bu duruma çok üzülmüş. Arif'e, Boncuk'un oyuncakları nereye götürdüğünü hiç düşünüp düşünmediğini sormuş. Arif önce bunun önemli olmadığını, Boncuk'un sadece oyuncakları bir yere atıp geldiğini düşünmüş. Ama Şakir ona, kendisi her gün bağırılarak büyütülseydi nasıl hissedeceğini sormuş. Bu soru Arif'i çok şaşırtmış, hiç böyle düşünmemiş.

Şakir, Arif'e önemli bir şey hatırlatmış: Boncuk da bir canlıymış ve ona bağırmadan önce neden böyle davrandığını anlamaya çalışmak gerekirmiş. Arif bu sözler üzerine düşünmeye başlamış ve öfkesi yavaş yavaş geçmiş. Merak etmişler: Boncuk oyuncakları gerçekten nereye götürüyormuş?

İki arkadaş bir plan yapmışlar. Arif eve gidip Boncuk'a yeni bir oyuncak vermiş, Şakir de bisikletiyle gizlice onu takip etmek için ileri gitmiş. Boncuk oyuncağı alıp yine aynı yöne doğru koşmuş. Arif ile Şakir bisikletleriyle onu izlemişler. Boncuk, köşedeki eski bir kulübenin bahçesine girmiş.

Az sonra kulübeden üç dört yaşlarında küçük bir çocuk çıkmış. Çocuk Boncuk'u görünce sevinç çığlığı atmış ve koşup ona sarılmış. Arif ile Şakir saklandıkları yerden bakınca çok şaşırmışlar: Orada tahtadan yapılmış küçük bir oyuncak ev varmış ve içinde Boncuk'un götürdüğü bütün oyuncaklar duruyormuş. Meğer Boncuk, bu küçük çocuğu sevindirmek için oyuncakları ona götürüyormuş.

Arif bunu görünce çok utanmış. Boncuk'a boş yere kızdığı için pişman olmuş, keşke kızmadan önce düşünseymiş diye üzülmüş. Şakir ise ona sadece gülümseyerek karşılık vermiş.

Bu hikâye bize, kızıp bağırmadan önce başkalarını, hatta hayvanları bile, anlamaya çalışmamız gerektiğini, empati kurmanın ne kadar önemli olduğunu öğretiyor.